دوست نوشت:حکم سنگینی بود، روی آس دلم ،ده خشت کشیدی /حالا من مانده ام این سوی خشت های چیده شده با دستان تو/تو ماندی با آس دلی که حکم نبود

بر این باورم نیست که در موطنم آنچه بر زنان روا شد همه دل مردگی بود

هفت روز  یک هفته را به نام زن خواندند تا امتیازی دهند ﺑﻪ زﻧﺎن ﺑﻮرژا ، ﺑﻪ ﻓﻤﻴﻨﻴﺴﺘﻬﺎ ی  ﻃﺮﻓﺪار ﺣﻖ زن تا بلندگو بردارند و فریاد سر دهند و بگوید آنچه را در آن سیصد و پنجاه و نه روز سال نمی توانند بگوید .

و من همچون شوالیه ای بر آنم که آن سیصد و  پنجاه و نه روز سال را بر این هفت روز زنانه بیافزایم برای روز انسان نه زن نه مرد

گر چه زنان سرزمین من از ظلمی مظاعف رنج می برند اما بزرگوارتر از آنندکه در این کار زار بردگی در ایران خودشان را پاره ای جدا از تن ایران بدانند.

هفته زن بر همه مبارک

شادی هاتون یلدایی

می خواهم بادبادک باشم و با ،باد بروم و بوزم و دلبری کنم

می خواهم بادبادک باشم  تا همه سرها بالا باشد وقتی که مرا می بینند تا بروم به دور دست ها

و تو می توانی هنوز همان بادکنک باشی پر از باد و با نخی کوتاه  در همین نزدیکی در دست کودکی بازیگوش که به آنی با نیشگونی خالی کند همه باد های سر تو را ….

و من هنوز بادبادکم

چقدر یزیدان این دو عاشورا شبیه هم بودند

این روزها دلم هوای مادر دارد

کاش یکی هوای دل تنگش را داشته باشد

در این روزهایی که هوای دل آسمان هم پس است

بخوان از عشق تا تمام قتل های دنیا را یک تنه به گردن بگیرم

بخوان از عشق تا خودم بی هیچ دلیلی روزی هزار بار از خودم شکایت کنم

بخوان از عشق تا با دستان خودم حلقه دار بر گردن آویزم

فقط می خواهم بدانی روزی قرار بود به جای حلقه ضخیم بر گردنم یک حلقه نازک در انگشت دست راستم بیا ندازی. می دانی به چه دلخوشم این که روزی که روی چارپایه لرزان ایستاده ام تو ایستاده ای در مقابل، و من فرصت دارم تا آخرین جان کندم تصویر تو را در یادم  دوباره نقاشی کنم ، اما هنوز نمی دانم با مداد های رنگی طرح بزنم یا به تمام مداد های سیاه

اما تو بعد من چه می کنی ؟

چاه موارد استفاده خاص دارد نمی دانم این  روز ها چرا فکر می کنم ته چاهم ، اما نه دل به چاه می دهم نه کسی برایم نامه می نویسد نه احساس امنیت یوسف را دارم .